Over mij
Wat mensen het eerst zien, zijn mijn titels. Wat eronder ligt, begon veel eerder.
Ik ben Nina Liebrand. Klinisch psycholoog, psychotherapeut en oprichter van de HechtingsAcademy. Dit is het verhaal onder de letters achter mijn naam.
Het kind dat bleef vragen
Als kind was ik degene die bleef vragen. Waarom dit. Waarom zo. Wat gebeurt hier eigenlijk.
Mijn moeder noemde het nieuwsgierigheid. Anderen vonden het soms lastig. Voor mij werd het een kompas.
Ik heb die vraag nooit afgeleerd. Hij zit nog steeds in elk gesprek dat ik voer, in elke supervisie die ik geef en in elke les die ik maak. Wat gebeurt hier eigenlijk, tussen ons.
Een route die niemand vooraf zo zou plannen
Dramatherapie en pedagogiek deed ik deels tegelijk. Daarna werkte ik overdag als dramatherapeut en studeerde ik psychologie in de avonden en de weekenden. Ik wilde begrijpen wat ik in de zaal zag gebeuren, in lijf en beweging, voordat er ook maar één woord over gezegd was.
De psychotherapieopleiding volgde ik midden in het leven. Ik kreeg een baby. Ik deed dat alleen. En ik studeerde door.
Voor haar en voor mij.
Omdat mensen die vastlopen iemand nodig hebben die blijft kijken, ook als het ingewikkeld wordt.
Klinisch psycholoog worden voelde daarna als het voortzetten van mijn hobby. Specialiseren werd plezier. Ik verzamelde geen titels, ik volgde de vraag die bleef terugkomen.
Het moment dat mijn werk kantelde
Jarenlang zat ik in de behandelkamer met cliënten bij wie het contact zelf het moeilijkste was. Mensen die wegbleven. Mensen die aanklampten. Mensen die me lieten voelen dat niets van wat ik deed goed genoeg was.
Ik merkte hoe vaak ik iets voelde in een sessie waar ik geen woorden voor had. Irritatie. Machteloosheid. De neiging om harder te werken dan mijn cliënt.
Toen leerde ik dat die gevoelens informatie zijn. Heimann (1950) beschreef tegenoverdracht al als instrument in plaats van als fout van de therapeut. Racker (1957) liet zien dat wat jij voelt vaak precies laat zien welke rol je toebedeeld krijgt in het patroon van je cliënt. Winnicott (1949) durfde als een van de eersten op te schrijven dat een therapeut ook hekel kan voelen, en dat dat betekenis heeft.
Vanaf dat moment veranderde mijn werk. Ik ging niet harder duwen. Ik ging kijken naar wat er in het contact gebeurde. En daarmee werden mijn gesprekken lichter, scherper en eerlijk gezegd ook veel leuker.
Waarom ik de HechtingsAcademy oprichtte
Ik zag om me heen wat ik zelf jaren had gedaan. Collega's die vakinhoudelijk sterk zijn, hard werken en toch vastlopen in dezelfde cliënten. Die hun eigen reacties wegdrukken onder professionaliteit. Die de theorie van Bowlby en Ainsworth kennen, maar in de sessie van dinsdagochtend niet weten wat ze ermee moeten.
Hechtingsdynamiek zit in de onderstroom van elk gedrag. Zodra je die onderstroom leert lezen, wordt je werk begrijpelijker en je positie steviger.
Daarom richtte ik de HechtingsAcademy op. Om hechtingskennis uit de collegezaal te halen en in je behandelkamer te leggen. Wetenschappelijk stevig en morgen al toepasbaar.
Gesprekken worden veel leuker als je meer met hechtingsdynamiek werkt. Dat is geen slogan, dat is wat ik deelnemers keer op keer hoor zeggen.
Hoe ik werk
Nieuwsgierigheid is in mentaliserend werken de kern van de houding. Niet weten. Open blijven. Samen betekenis geven aan wat er gebeurt. Fonagy en Allison (2014) noemen dat de voorwaarde voor epistemisch vertrouwen: pas als iemand zich echt gezien voelt, kan wat jij zegt binnenkomen.
Datzelfde geldt in mijn lessen. Ik leer je geen protocol dat je uitvoert. Ik leer je een manier van kijken die blijft staan als het spannend wordt.
Mijn kompas daarin zijn drie woorden. Congruent, consistent en consequent. Zeggen wat ik zie. Hetzelfde blijven doen, ook als het schuurt. En doen wat ik heb aangekondigd.
Ik vraag van deelnemers wat ik van mezelf vraag. Kijken naar je eigen aandeel. Dat is ongemakkelijk en het is precies waar het interessant wordt.
Waar mijn werk op rust
- Klinisch psycholoog en psychotherapeut, BIG-geregistreerd
- Pedagoog en dramatherapeut
- Gecertificeerd MBT-therapeut
- CRKBO-geregistreerd docent
- Accreditatie voor Alles over Hechting bij FVB, FGzPt, NVO, NIP, SKJ en NVRG (8 punten), NVvP in aanvraag
- Podcast Wanneer het spannend wordt, over wat er gebeurt in het contact
En verder
Als ik niet aan het werk ben, vind je me met een kettlebell in mijn handen of op de dansvloer. Salsa. Zwaar tillen houdt mijn hoofd helder, dansen haalt me er even helemaal uit. Allebei zijn het manieren om in mijn lijf te zitten in plaats van in mijn hoofd, en dat is voor iemand die van denken houdt geen overbodige luxe.
Thuis zijn mijn man en onze drie kinderen de mensen die er het meest toe doen. Ik werk bewust minder dan vroeger om daar aanwezig te kunnen zijn. Het meisje dat ik alleen kreeg is opgegroeid in een gezin dat groter werd dan ik toen kon bedenken. Ook dat is hechting, dan in de praktijk van mijn eigen leven.
Nog steeds dezelfde vraag
Ik ben nog steeds dat kind dat blijft vragen wat hier eigenlijk gebeurt. Alleen stel ik die vraag nu samen met jou, over jouw cliënten en over wat zij bij jou oproepen.
Wil je ervaren hoe ik lesgeef? Begin gratis. Luister de podcast, vraag de posters aan of doe mee met de live masterclass.